//
2010

Zoektocht

POSTED BY  ⋅ 12/07/2010 ⋅ GEEF EEN REACTIE
FILED UNDER  

Een berg is het enige

echte fietsen, is de gulzige taal
van zuurstof lezen met je longen
open, is geen eind zien
maar een bocht na elke
bocht en hopen wensen
bidden dat het niet de laatste is

want een berg is pas
een berg in de beklimming:

La Madeleine, Grand Ballon,
la Bonette, la Cayolle, Galibier,
RomarinEast MountainVanillo,

dat er toch geen eind aan komt.

Frank Pollet

Frederic Van Landeghem, zaakvoerder van Choc-o-licious, op de Galibier

Frederic Van Landeghem, zaakvoerder van Choc-o-licious, op de Galibier

* * *

FILED UNDER  

Zo stel ik mij voor dat elke ronde
een piepklein vogeltje
(noem het Tsjip of Twitter)
meefietst op de schouders
van de gele truidrager
Zo’n Coppi coppi giallo
die uitgroeit tot een adelaar
op de Saint-Bernard of Iozard

In mijn geboortejaar 1957 ontsnapt
uit de balen stro van mijn vader
de graspieper verkleedt als strohalm
gaat op zondag 7 juli in Briançon
zitten op de allermooiste renner
de frêle Jacques Jacques Anque-
til, fils du Champagne et de Gloire

Het allerkleinste vogeltje won in 1976
Ramphomicron microhynchum
met fijne kriebelpootjes
tikte 50 keer per seconde
op de gouden schouders
van een gewezen krantenbesteller
ravitailleur van kleine letters
Lucien Lejeune, Tsjip Sonolor uit Mere

Ontgoocheld was de rasmus
toen het haar verboden werd
een graantje mee te pikken
vier dagen voor het einde van de oogst

Zo stel ik mij dit jaar voor
een witte reiger spreidt zijn vleugels
hoopt op transformatie

fluit als een kanarie naar het geel
twittert naar zijn broertje
we miss you a lot here … f.

Norbert De Beule

* * *

Het grote Thomas Pips moment (2)

POSTED BY  ⋅ 12/07/2010 ⋅ 1 REACTIE
FILED UNDER  

Zoek de gele drinkbus

* * *

FILED UNDER  

 * * *

Pearl Harbor in Morzine

POSTED BY  ⋅ 11/07/2010 ⋅ GEEF EEN REACTIE

Hier hebben velen op gewacht:
de val van Ikaros Lance
wegens veel te hoog gevlogen
want zeven maal op de Parnassus van de Tour,
te veel Amerikaan-Texaan
en bijgevolg met een te grote mond.
Kortom: te veel gewonnen en als hoogste boom
van het peloton al jaren met de wind pal in het gezicht.

De lekkende tube in Arenberg,
de val en nog een val en er dan nog een bovenop,
ellebogen en knieën onder het bloed
en een verband als doekje tegen dat bloeden.
Aan veel cafétogen en in huiskamers werd
deze namiddag beslist in de handen gewreven,
sommigen zullen zelfs luidop hebben gelachen.
Ene Fluit Landis op kop. Dat leugenkanon
en die godsdienstgek die in zijn testosteronrijke val
– hij stond helemaal stijf van het ding-
zowat alles en iedereen die met hem koerste meesleurt.
Laat die man los en het geheiligd lijk van Coppi
wordt postuum aan dopingcontroles onderworpen,
in DNA is nu eenmaal alles terug te vinden,
‘n beensplintertje moet kunnen volstaan.
Laten we er om deze smakeloze vaudeville te beëindigen
trouwens van uitgaan dat wie zonder zonde is
met de hand op de Bijbel de eerste steen mag werpen.
Ik, gepatenteerde zondaar zijnde, werp alvast niet.

Vandaag aankomst in Morzine, op de skihoogte Avoriaz.
Lance verliest minuten en de Tour, the Boss lijdt.
Vijf jaar geleden ontmoette ik hem op deze plek
waarvan toen niemand wist dat ze
vijf jaar later zijn Golgotha zou worden.
We schrijven 11 juni 2005, de Dauphiné Libéré,
een gezellig berghotel in het discrete schemer van de avond,
Sheryl Crow luisterde op de achtergrond aandachtig mee,
Lance was in volle voorbereiding op de Tour,
zijn voorlopig laatste, toen.
We spraken meer over wielerpoëzie dan over koers,
zijn interesse was zeker niet gespeeld,
hij wou echt weten waarom ik dit soort gedichten schreef,
was me dankbaar voor de boeken die ik hem gaf.
Aan het eind van ons geanimeerd gesprek: kanker,
de gruwel die mij zoveel deed verliezen
en die hem bijna klein had gekregen.
Zijn stem werd plots heel erg stil.
Zelfs het gesprek viel stil, of toch bijna.
Maandenlang had hij de dood in de ogen gekeken,
scalpels in zijn huid en vlees, chemo in zijn aders.
Nooit kwam een renner van zo ver terug en dan nog
aan de top van de beenharde sport die wielrennen is.
Daarom mijn bijna-liefde voor hem,
deze prozaïsche frases moest ik hier even kwijt
want dit is pas het ware leven waarin poëzie
op haar best alleen maar een mooie tedere pleister
op een ordinair houten been kan zijn en is.

Maar tot slot en zeker niet te vergeten:
er is ook een winnaar vandaag, de jonge Schleck,
een engel gelijk, Andy zwevend in zijn eigen frêle lijf.
Ik zwaai hem alle lof en bloemen toe,
help ze hem naar broer Fränk sturen.
Broederliefde kan toch zo mooi zijn.
En nu nog hopen dat de catchers Carlos Barredo
en Rui Costa ooit nog goeie vriendjes worden.
Wat kan het leven mooi zijn.

willie verhegghe

* * *

Chasse patat

POSTED BY  ⋅ 11/07/2010 ⋅ 1 REACTIE

Chasse patat
Boem, tarara Taaramae!
‘k schil mijn aardappels en danseuse
altijd in enen keer
en dertien haarspeldbochten
met mijn ogen op een spleet
want ik kan geen bloed zien!

Alleen als de aardappel
in het plastic teiltje ploft
Boem, patat, weer niemand mee
doe ‘k ze weer open
Ik mag een wens doen
de schil blijft altijd heel!

‘K wens dan altijd
dat er niemand is gevallen
want ik zie mijn jongens graag
ferm gebogen over ’t stuur
niet met een gescheurd zeem

Chasse patat!
Tijdens den Toer de France
Schil ik aardappels voor heel de straat
want ik doe heel graag wensen
‘K wens mij en ’t hele peloton
Moinard, Minard, Monier
Rap van leden, fel van geest

Soms in een te lange rit
wanneer er niet veel gebeurt
doe ik den toer van mijnen hof
wenste mij dat mijn haricots jaune
wat beter zouden wassen
wat beter zouden wassen (ze zijn een beetje doof)

Bij een massasprint ga ik naar de keuken
Zet mijn aardappels op het vuur
Want ik kan geen bloed meer zien

‘k wens mij dat ze weer leven
Mijnen Tom en mijnen Jempi

mijne kleinzoon Fausto, duivel uit een doosje
die telkens weer zout mij in d’ ogen

strooide, strooide, wreef.

Norbert De Beule

 * * *

Jambes de Feu

POSTED BY  ⋅ 11/07/2010 ⋅ GEEF EEN REACTIE

Vandaag spatte Quatorze Juillet
met zijn rood-wit-blauw vuurwerk
voorbarig open in het hoofd van Chavanel:
aan de eindmeet had hij het over zijn jambes de feu.

Sylvain vlamde dus naar boven,
iets wat eigen is aan het bezit van vuurbenen,
het Station des Rousses werd zijn hemel,
met het medaillon om zijn hals
kuste hij via televisie vrouw en kinderen
maar dan kwam Jérôme Pineau nog aan de beurt,
de boezemvriend met de rode bollentrui,
een feest vol menselijke warmte
in la douce France van volbloed Sarkozy.

En Fabian, de vleesgeworden stormram,
hij ging ten onder met het flets geworden geel
om zijn uit arduin gekapte schouders,
dit keer legde hij de koers lam voor zichzelf.

willie verhegghe

* * *

Gewoon weer een rit

POSTED BY  ⋅ 10/07/2010 ⋅ 5 REACTIES
FILED UNDER  

Het heuvelt in de Ronde,
het twittert overal:

vandaag verkleint de molen
vandaag begint de Tour
vandaag vind ik mijn benen
vandaag span ik de boog
vandaag toon ik mijn bollen
vandaag heet alles Côte
vandaag roep ik: ‘Pardon, service!’
vandaag verzet ik de Vogezen
vandaag heet alles heet

totdat

vandaag twee heuvels hoog is
vandaag de zinsbouw draait
vandaag het geel compleet vergeelt
vandaag het groen onzichtbaar is
vandaag dan toch niets helder wordt
vandaag BUREN niet wordt uitgezonden

en dat

vandaag mijn Vrouw heel jarig is.

Frank Pollet

* * *

Het feest van San Fermin

POSTED BY  ⋅ 10/07/2010 ⋅ GEEF EEN REACTIE

Chorizo, Lomo en Serrano
drie Spaanse wielrenners
met gekneusde rib

Barredo, Oroz en Moreno
drie bergbeklimmers
liggend op een snijplank
Mes schittert tussen de tanden
zoveel tinten rood
gedoopt in diepe plas
Maria Alonso del Yerro

Na het gelag schept Spaanse god
opnieuw een wonder:

aan Lomo’s staartbeen groeit
een nieuwe ham

Chorizo bidt
Gepekeld zijn de zonden
Gezegend de randjes vet

Serrano knarst de tanden
Zijn bloedwaarden zijn verdacht

O lijf, tomaat en zongedroogde zonden

Oroz valt uit met knieproblemen
Barredo gaat op de vuist
Moreno Pérez 62 kg droog aan de haak
bijt eigen kuit

Maria Alonso del Yerro klokt
af in keel
in zes seconden

San Fermin laat alle stieren los

Rafael Valls draagt het goud van toreador
op het asfalt dat voor hem smelt

zet zijn tanden net niet
in het Franse haantje dat
danst Le Java, Le Sylvain Chavanel.

Norbert De Beule

 * * * 

Auf Wiedersehen, Andreas

POSTED BY  ⋅ 10/07/2010 ⋅ GEEF EEN REACTIE

 

12 juni Lugano, proloog van de Ronde van Zwitserland

 

Voor wielerfreaks is een levensechte renner
binnen handbereik altijd lekker meegenomen,
je legt dan zo en zonder je te verplaatsen
je tifosi-vingers op de polsen van de koers.

Andreas Klier was mijn laatste racende Mohikaan,
hij woonde op een boogscheut van bij mij,
van Deutsche Telekom over Team High Road
naar Cervélo was hij mij nabij. Of toch soms.
Nu nog alleen op televisie, in de krant en laatst nog
in Lugano waar ik hem tijdens de Zwitserse Ronde
in keurig zwart verschijnen zag, een jeune premier
aan dat luxe-meer met al zijn opgeblazen super rijken.

Heel even keek hij zijn kwieke blauwe ogen uit
want hier had hij zijn oude buur niet meteen verwacht,
daarna volgde de vertrouwde babbel van weleer,
een foto met twee lachende gezichten
en het warme klopje op de schouder voor de start.
Haast elke Tour de France-dag rijdt hij nu in breedbeeld
en met veel panache mijn huiskamer binnen
want als groene Thor naar de frontlijn trekt
om er zijn ziel uit het forse Vikinglijf te spurten,
houdt Andreas als een trouw soldaat de wacht
en spreekt al zijn krachten en ervaring aan
om de kopman naar de voorste rij te loodsen.

Dag, Andreas, zeg ik dan, dag gestileerde gentleman
uit München die met vrouw en kinderen uit Ninove
naar het zuiderse Mallorca is verkast. Het ga je goed.
Maar hier heb je een leegte nagelaten.

willie verhegghe

 * * *

Soap

POSTED BY  ⋅ 09/07/2010 ⋅ GEEF EEN REACTIE
Op televisie loopt
na de middag een feuilleton
dat Tour de France heet.

Nu al drie afleveringen op rij:
vlakke rit, vroege ontsnapping,
het scenario te voorspellen.

Omdat je van vooraf al weet:
10 kilometer voor de meet heeft de groep
die vroege vluchters toch weer beet.

Alleen nog raden wie van de snelle
mannen het uiteindelijk zal halen.
Cavendish wint. Farrar en Petacchi balen.

Patrick Cornillie 

* * *

Bericht aan den Lezer!

 Gezien den aanhoudende hittegolf besloot de directie dezer blog een redactielid uit te sturen naar den Tour de France zelve, ten einde met passend alaam de complete uitdroging onzer coureurs te bestrijden… Wie zou het zijn die hier met zijnen darm doeltreffend het peloton aan het besproeien is, op den weg ergens tusschen Montargis en Gueugnon? Is het Rigolle, Pollet of Cornillie hemzelve die je hier als de olijksten spuitgast thuis te keer ziet gaan?

* * *

Michel Wuyts, uw gids doorheen Frankrijk

Dit is de Tour César.

In de Middeleeuwen had deze toren geen dak boven het hoofd
maar sinds er helikopters zijn heeft men …
sinds er helikopters zijn oogt zo’n dak wel mooi

Ook sprinters gaan soms wel uit hun dak
Gooien helmen, hersenen en emoties
We kijken naar een interview

Twee drinkbussen langs de kant van de weg
wijzen op een nieuwe nederzetting
Saint-Bidon-Les-Bains

En hier zie je de Rotonde Ferroviare gebouwd in 1911
Wat is er van overgebleven?

Tsja, men bouwt nu blijkbaar ook drinkbussen
die biologisch afbreekbaar zijn

In Longueville heeft de rotonde in de loop van zijn carrière
verschillende stoomlocomotieven eh
ontvangen

En hoe ontvangt men locomotieven?
Zeg nu zelf zoals de renners in deze ronde, hartelijk toch
met toeters en met bellen, stoomfluiten –
de vuvuzela’s uit een ver verleden

De witte runderen in deze weiden
geven flinke lappen vlees
die beesten winnen 2,5 kg per dag

Zo’n Charolais trekt zelden wel de sprint aan

Het regent hier kastelen waar je kan logeren
Palazzi, koeienstallen, kerken en zoutmijnen

U begrijpt dat het als gids is aangewezen
om malse biefstukken te verorberen
en bezwete renners te wijzen op het erfgoed

Kijk, kijk, de eeuwigheid in een flits aan je linkerkant
Hunter maak een plaatje!
Seeldrayers, vertraag wat in de bocht!

Maar steeds meer hangende kopjes
steeds meer zweetafzetting op de schouders
Het peloton is een onontgonnen zoutgroeve

Waarom houden ze niet even halt?
Waarom geen bezoekje?
Wat houdt hen weg van deze plek?

Saddle sores, sunburn and un-fresh legs
twittert Bookwalter Brent

Lars Anthonius Johannes Boom lacht breeduit

Wielrenners zijn hardleers
Een valpartij is hun liever dan een museumbezoek

Norbert De Beule

* * *

Gevonden: Snelle benen

Voor één keer knalden de champagnekurken al

bij de start in Epernay -noblesse oblige-,
een sprankelend startschot waarop de spuit-Pierrot
van Spa alleen maar jaloers kan zijn.

Daarna de helse tocht door kokende zonnebloemvelden
met hoog Celcius-gehalte, het zweetzout zet zich gul af
en trekt grillige lijnen op de donkere shirts en broeken,
ik krijg zowaar medelijden met het brandend nageslacht
dat nog uit al die geknelde kloten groeien moet,
hier is elke vorm van deugddoende afkoeling ver weg,
het synthetisch zeemvel is ongenadig hard en
wekt met gele grijns claustrofobische jeuk op.
Ik spreek zowaar uit ondervinding !

Ten dele geteisterd door hitte in de hersenen
maar vooral begaan met de dwangarbeiders van de weg
denk ik aan Amets Txurruka die deze middag
niet meer aan de start verscheen en nu ergens
met rood geweende ogen zijn sleutelbeenwonden likt.
Amets zou in het Baskisch ‘droom’ betekenen,
in dit geval voorwaar een wel zeer boze.

En at last doet Cavendish wat van hem wordt gevraagd:
na vallen en opstaan vindt hij zijn snelle benen weer.
Snelle benen zijn altijd lekker meegenomen.
Als je ze vindt tenminste.
Ik heb de mijne al lang uit het trage oog verloren
en zoek niet langer meer: verstand komt met de jaren.

willie verhegghe

 * * *

Cav Citius

– voor Allan Peiper –
– bij een Tour-heropstanding uit de ‘ doden’ op8 juli –

Zaterdag 21 maart 2009,
de Primavera tussen Milano en San Remo:
een aarzelende lente prikkelt de rennerskuiten
tot een orgie van explosieve kracht en demarrages
wanneer de Lungomare Italo Calvino
zich zoals een zeemeermin van lichte zeden
opengooit voor het viriele koersgeweld.

Plots de Blitzkrieg van Heinrich Haussler
die zich als een Stuka op de meet stort
en iedereen uit het loeiend wiel raast.
Meteen voorbarige pronostieken achter de nadars,
in de micro’s en voor de televisies in huiskamers.
Want als een duivel uit een gesponsord doosje schiet
een kleine man van het al even kleine eiland Man
uit het pak naar de in het zwart gehulde Cervélo-Duitser.
Bomen en supporters buigen voorover om te zien
hoe spierbal Cavendish als een witgele kei
uit een kleurrijke katapult wordt gelanceerd
en sneller als zijn schaduw de finish klieft:
de briesende neus die de voortube schroeit,
de naar buiten bijtende ellebogen in de thrillerlucht,
achter de onheilspellend zwarte brillenglazen
de hitsige ogen van de jachtluipaard.

Cav: veel te snelle straaljager in een peloton
van zichzelf opblazende, lome bommenwerpers.
Die haast altijd hun doel missen.
Ook vandaag in een bloedheet Montargis.

willie verhegghe

 * * *

De helden van het groen (1)

Af en toe neemt brute aanvalskracht
de vorm aan van een mensenbeen

Been wat houd ik van uw dijbeen

Af en toe beneemt been spiersgewijs de adem
jaagt het kwik naar helse waarden

Iemand gooit een fiets weg
Het been verplettert

Iemand woekert aan een tekst
Het been poot neer

Been wat houd ik van uw groene slagpen

En iedereen onder het groen van de boulevards
En iedereen onder de blauwe hemel
zingt het liedje van Federico

Verde que te quiero verde

Het groener groen van de boulevards na de finish
van de groene Thor

Verde que te quiero verde

O groene musculatuur van de overwinnaar
O groene dij uit Grimstad wat hou ik van uw groen.

Norbert De Beule

 * * *

Het grote Thomas Pips -moment (1)

Zoek de twee leeuwen.

* * *

Vierde kruiswegstatie

In de kathedraal van Reims vecht een blauwe engel
van Chagall met red hot shirt van Radio Shack
Eros Capecchi geeft een rib aan Eva
Jesus Hernandez draagt doornenkroon

Maar wat weerspiegelt met zijn duizend scherven 
het roosvenster van het peloton, ruggenwervels
met een glans van magenta, kniegewrichten
verpakt in lichtgevend groen – explosiegevaar –
stuurlinten van oranje en het staartje
o het staartje, lankmoedig indigo
(hoe schroeft dat in je lijf een gebroken sleutelbeen
van je broer bij het plotse remmen voor een bocht)?

Rotondes zijn de nieuwe rozenkransen
Ritsen is een vorm van bidden

Het publiek schreeuwt, jaagt op gewonden
in een race om minuten uren jaren

Ergens is een grens aan tijdsverschillen

Twee broertjes rijden weer schouder aan schouder
aan de kop van denkbeeldig peloton
Bahamontes maakt een gouden voetafdruk op de rug van Iban Mayoz
Maria Magdalena wist het zweet van Francis De Greef
Ocana klikt zicht vast in het pedaal van Contador
Het hart van Bitossi klopt in dit decor van zomerdagen, Quick Step energetica
Een kind met een petje van Eddy Merckx
grijpt net naast een drinkbus
Godslamp Lampre

Het is zo’n dag met dorst
Het is zo’n dag met dorst naar eeuwig

grijpen naar musette.
Norbert De Beule

* * *

Andy

Wijl hier al die met geelzucht besmette heren,
pedalerende poëten alsmaar willen demarreren
en zich ongetwijfeld dagelijks suf drogeren
om ellenlange Tourgedichten te presteren

blijf ik liever traag en lui
en ga ten rade bij Van Rompuy:

Mister President,
god nog aan toe, hoe vang je
Schleck in een haiku?

Patrick Cornillie

* * *

 

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Cheese!

Archief