//
je leest...
Beeldzucht, De gedichten

Pearl Harbor in Morzine

Hier hebben velen op gewacht:
de val van Ikaros Lance
wegens veel te hoog gevlogen
want zeven maal op de Parnassus van de Tour,
te veel Amerikaan-Texaan
en bijgevolg met een te grote mond.
Kortom: te veel gewonnen en als hoogste boom
van het peloton al jaren met de wind pal in het gezicht.

De lekkende tube in Arenberg,
de val en nog een val en er dan nog een bovenop,
ellebogen en knieën onder het bloed
en een verband als doekje tegen dat bloeden.
Aan veel cafétogen en in huiskamers werd
deze namiddag beslist in de handen gewreven,
sommigen zullen zelfs luidop hebben gelachen.
Ene Fluit Landis op kop. Dat leugenkanon
en die godsdienstgek die in zijn testosteronrijke val
– hij stond helemaal stijf van het ding-
zowat alles en iedereen die met hem koerste meesleurt.
Laat die man los en het geheiligd lijk van Coppi
wordt postuum aan dopingcontroles onderworpen,
in DNA is nu eenmaal alles terug te vinden,
’n beensplintertje moet kunnen volstaan.
Laten we er om deze smakeloze vaudeville te beëindigen
trouwens van uitgaan dat wie zonder zonde is
met de hand op de Bijbel de eerste steen mag werpen.
Ik, gepatenteerde zondaar zijnde, werp alvast niet.

Vandaag aankomst in Morzine, op de skihoogte Avoriaz.
Lance verliest minuten en de Tour, the Boss lijdt.
Vijf jaar geleden ontmoette ik hem op deze plek
waarvan toen niemand wist dat ze
vijf jaar later zijn Golgotha zou worden.
We schrijven 11 juni 2005, de Dauphiné Libéré,
een gezellig berghotel in het discrete schemer van de avond,
Sheryl Crow luisterde op de achtergrond aandachtig mee,
Lance was in volle voorbereiding op de Tour,
zijn voorlopig laatste, toen.
We spraken meer over wielerpoëzie dan over koers,
zijn interesse was zeker niet gespeeld,
hij wou echt weten waarom ik dit soort gedichten schreef,
was me dankbaar voor de boeken die ik hem gaf.
Aan het eind van ons geanimeerd gesprek: kanker,
de gruwel die mij zoveel deed verliezen
en die hem bijna klein had gekregen.
Zijn stem werd plots heel erg stil.
Zelfs het gesprek viel stil, of toch bijna.
Maandenlang had hij de dood in de ogen gekeken,
scalpels in zijn huid en vlees, chemo in zijn aders.
Nooit kwam een renner van zo ver terug en dan nog
aan de top van de beenharde sport die wielrennen is.
Daarom mijn bijna-liefde voor hem,
deze prozaïsche frases moest ik hier even kwijt
want dit is pas het ware leven waarin poëzie
op haar best alleen maar een mooie tedere pleister
op een ordinair houten been kan zijn en is.

Maar tot slot en zeker niet te vergeten:
er is ook een winnaar vandaag, de jonge Schleck,
een engel gelijk, Andy zwevend in zijn eigen frêle lijf.
Ik zwaai hem alle lof en bloemen toe,
help ze hem naar broer Fränk sturen.
Broederliefde kan toch zo mooi zijn.
En nu nog hopen dat de catchers Carlos Barredo
en Rui Costa ooit nog goeie vriendjes worden.
Wat kan het leven mooi zijn.


willie verhegghe

Advertenties

Over GeelZucht

GeelZucht zijn 5 dichters die 1 Tour verslaan! In 2012 zijn dat Yella Arnouts, Bert Bevers, Patrick Cornillie, Frank Pollet en Willie Verhegghe.

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: